کتاب گل باغ دیگر

در گلستانه چه بوی علفی بوی علفی می آمد

من در این آبادی ، پی چیزی گشتم می گشتم :

پی خوابی شاید،

پی نوری، ریگی ، لبخندی

تا شقایق هست زندگی باید کرد.

در دل من چیزی است،مثل یک بیشه نور، مثل خواب دم صبح و چنان بی تابم ، که دلم می خواهد

بدوم تا ته دشت ، بروم تا سر کوه دور آوایی است ، که مرا می خواند.